W warsztatach ceramiki rzemieślniczej w dawnych czasach tworzono dwa rodzaje ceramiki: siwą i grafitową. Lepiono ją na kole garncarskich i wypalano w piecach o skomplikowanej budowie. Ceramika grafitowa różniła się od siwej, standardowej, powszechnie znanej i zazwyczaj wykorzystywanej w garncarstwie, kolorem i składem, gdyż do masy ceramicznej dodawano grafit. Produkcja ceramiki siwej i grafitowej była tradycją ludową na terenie południowej Małopolski. Elektroceramika natomiast to wyrób nowoczesny, stworzony na potrzeby rozwijającej się prężnie elektroniki. Nazwa elektroceramika odnosi się do półprzewodników i dielektryków. Są to materiały o dużej wytrzymałości i odporności na wysokie temperatury oraz charakteryzujące się rezystywnością elektryczną. Co ciekawe, do elektroceramiki zaliczana jest też porcelana, gdyż posiada właśnie takie cechy, jak te wymienione powyżej. Elektroceramika stosowana jest w elektronice na szeroką skalę: w materiałach izolacyjnych, w kondensatorach, w ogniwach paliwowych (nowe źródła energii wykorzystujące tworzywa ceramiczne), w magnesach ferrytowych czy w materiałach piezoeletrycznych. Elektroceramika to także elementy konstrukcyjne związane z elektroniką (przykładowo warystory).