Ceramika to wypalany wyrób z gliny uformowanej w pożądane kształty. Wyroby z gliny znane są od tysiącleci. Najstarsze znalezione wyroby ceramiczne archeolodzy datują na 13 tysięcy lat przed Chrystusem. W Polsce wytwarzanie ceramiki pojawiło się około 6 tysiąclecia p.n.e. Początkowo przez wiele stuleci wypalano wyroby z gliny na słońcu. Wynalezienie specjalnych pieców, w których można było poddać glinę opalaniu w o wiele wyższej temperaturze, nawet kilkuset stopni Celsjusza, rozwinęło wyrób lepszej i trwalszej ceramiki. Wyroby ceramiczne powstają ze specjalnej gliny kaolinowej z dodatkiem skaleni i innych materiałów topnikowych, w różnych proporcjach w zależności od tradycji dotyczącej wyrobu ceramiki. Z masy zmielonych składników połączonych z wodą formuje się odpowiednie kształty – w starożytnej produkcji ręcznej na kołach garncarskich, po czym wkłada się je do pieca na pierwsze wypalanie. Powstaje wówczas biskwit. Pokrywa się go płynnym szkliwem i znów wypala, tym razem w wyższej temperaturze: 2 000 – 2 200 stopni Celsjusza. Powstały wyrób ceramiczny jest mniejszy od uformowanej gliny, ponieważ znacznie kurczy się w czasie drugiego opalania. Czasami wypala się ceramikę trzeci raz, jeśli jest malowana ręcznie, a zdobienia wymagają termicznego utrwalenia.