Jednym z rodzajów fajansu są wyroby majolikowe. Majolikę produkowano we Włoszech w okresie od XIV do XVII wieku. Charakteryzują się tym, że pokrywa się je nieprzezroczystą polewą ołowiowo-cynową o bardzo bogatej kolorystyce. W związku z tym majolika wykorzystywana jest w produkcji oryginalnie zdobionej zastawie kuchennej oraz różnych artykułów dekoracyjnych, przykładowo rzeźby, dzbany, wazony. Terakota bierze swą nazwę z włoskiego tak jak majolika. Terakotą nazywamy wyroby z bardzo dobrze oczyszczonej wypalonej gliny. Są to figurki czy płytki stosowane do różnych zdobień. Terakotę znano i wykorzystywano już w starożytności: w Grecji, Rzymie. Początkowo z terakoty tworzono figurki i rzeźby różnej wielkości, które nie były malowane. Z czasem zaczęto je malować, dodając im niezwykłości. Ponadto terakota znalazła zastosowanie jako dachówka, płytki do licowania ścian, do zdobienia i inne elementy, którymi ozdabiano wnętrza starożytnych domów czy teatrów. Terakota była szeroko stosowana jako rodzaj ceramiki przed rozpowszechnieniem fajansu w okresie renesans w Europie. Współcześnie z terakoty produkuje się głównie płytki ścienne i podłogowe, bardzo popularne, lubiane i cenione przez dekoratorów wnętrz.